Emotioneel, lang verhaal

Het was zo ver.. Daar gingen we! Nadat we ieder een verhaal hadden gepost op onze blog kwam Lee (onze tuktuk-driver) ons halen. Beiden vol van spanning en met zweet in de handjes wachtend op wat er komen zou. We hadden Lee duidelijk geïnstrueerd waar we heen moesten en hij zei dat hij wist wat we bedoelden. Hier zegt een tuktuk-driver ALTIJD dat hij weet waar die heen moet, om vervolgens op de helft naar de weg te vragen dus dat maakte het extra spannend. De zenuwen die door mijn lijf gingen zijn werkelijk niet met woorden te beschrijven. Hand in hand zaten we alles om ons heen te bekijken en probeerden we ieder langslopend kind te herkennen. De zenuwen gierden door ons lijf en onze handen hielden elkaar steeds steviger vast. Totdat Lee op een gegevenmoment naar de Khmer-school wees (waar het kindertehuis naast zou moeten staan). En ja hoor.. Daar stonden Torro en Vanneth! Lee was een held!

We wisten niet hoe snel we uit die tuktuk moesten klauteren en bij het hek moesten komen. Vol ongeloof werden we aangestaard en nadat ik 1x “Phloor” hoorde en daarop vervolgens druk ja knikte kwam er leven aan de andere kant. Alle kinderen kwamen uit alle hoeken, Ms. Sopheap kwam breed lachend naar beneden en we werden heel hartelijk, maar wel onwennig (iedereen was er stil van om elkaar weer te zien), ontvangen. Huilebalken als Fleur en ik zijn hielden we dit moment uiteraard niet droog. Thanks voor je steun meid! ;-) (wat dat janken betreft hebben we echt helemaal niets aan elkaar als het gaat om je groot houden) Helemaal trillend begonnen we de kids en Ms. Sopheap te knuffelen en kregen we een rondleiding. Geweldig om te zien hoe ze nu wonen en lekker buiten kunnen zijn!

Alle kindjes deden netjes hun handjes tegen elkaar en zeiden ‘Aukon’ toen ze een banaantje kregen. Whow! Dat hebben ze nog nooit gedaan. Wat is er met deze kids gebeurd?! Haha. Boven werden wij als twee koninginnen in stoelen gezet, fan op ons gericht en alle kids en Ms. Sopheap zaten voor ons en om ons heen. Er werden vragen over en weer gesteld en Sopheap liet zien wat ze allemaal nog van ons had. Mijn kasten stonden er nog, de foto’s hadden ze nog en vooral de herinneringen aan ons waren duidelijk aanwezig. Helaas vond ik niet alle kids er goed en gelukkig uit zien. Om het ijs een beetje te breken vroeg Ms. Sopheap of Fleur en ik met de kinderen wilden zingen en dansen. Dit leek ons een goed idee dus zijn we naar beneden gelopen en hebben we een ‘big circle’ gemaakt. Toen we eenmaal begonnen met zingen en dansen leken alle kindjes (en wij zelf trouwens ook) te ontspannen. Er werd vol op meegedanst en gezongen en alle kids straalden van plezier. Even waren ze uit de ‘grote mensen-wereld’ even konden ze weer genieten van het echte kind zijn.

Het geluk dat je dan voelt, wanneer er 34 stralende kinderen om je heen staan, is geweldig. Niet normaal hoe warm ik me van binnen voelde. Fleur en ik konden niet ophouden met ons liedje te zingen (wel 100x achter elkaar) en naar elkaar te wijzen hoe hard de kids genoten. Allemaal lachende gezichtjes, klappende handjes en dansende lijfjes. Een warmer welkom konden ze ons niet geven!

Aangezien ik in Nederland nog bakken stoepkrijt en travel-handdoekjes (van die hele kleine pakketjes die je kunt losmaken en dan komt er een handdoek uit) had gekocht had ik die maar direct de eerste dag meegenomen. Alle kindjes kwamen bij elkaar en begonnen te juichen bij het zien van de stoepkrijt. Bij het zien van de handdoekjes keken ze allemaal heel erg verwachtingsvol. Torro maakte de eerste open en iedereen keek vol spanning toe wat eruit zou komen. Enkele minuten, die uren leken, later had Torro het pakketje open en kwam er een heel klein handdoekje van hooguit 40 bij 20 cm tevoorschijn! Whaha wat een anticlimax! Des al niet te min waren alle kids er heel blij mee en zijn ze deze week voor nuttige dingen gebruikt. Maar daar kom ik later op terug.

Er werd ons gevraagd hoe lang we in Siem Reap bleven. Toen Fleur zei dat we 6 dagen daar zouden zijn was er weinig reactie. Toen ze daarna vermeldde dat we elke dag met ze kwamen spelen was het een groot gejuich en geklap. Dit vonden ze geweldig!

En zo kwam er alweer een einde aan onze eerste dag in het kindertehuis.. Lee stond bij de poort op ons te wachten om ons weer veilig terug te brengen. Op de terugweg in de tuktuk zaten we beiden vol energie en leken we nooit te zijn weggeweest. Het gevoel naar de kinderen was er nog, zo niet nog sterker, alle liedjes kenden ze nog en het gevoel van de kinderen naar ons was er nog. Ge-wel-dig!

Bijna iedere avond zochten we een andere plek om te eten. De ene keer werden we verrast met een travestietenshow een andere keer met ladyboys die voorbij liepen, nog een andere dag hebben we de hoertjes bekeken maar iedere avond aten we ergens waar we het localfood konden krijgen. Heerlijk!

De volgende ochtend ging de wekker alweer vroeg. Tijd om op te staan en naar de markt te gaan! Na een heerlijke verse fruitplate (die we overigens al weken iedere ochtend eten) zijn we de markt op gelopen. We hadden de kids beloofd dat ze die dag curry zouden eten dus daar moesten boodschappen voor gedaan worden. Maar hoeveel heb je nou nodig als je voor zo veel mensen curry maakt? En hoe leg je dat uit aan dat verkoopstertje dat geen Engels kan? Na heel wat uurtjes kwamen we dan eindelijk, helemaal bepakt en bezakt die markt weer uit. Drijfnat van het zweet!

7 kippen (die ontleed werden waar we bij stonden, erg smakelijk op de vroege ochtend), 1 kilo currykruiden, 3 liter cocosmelk, kilo’s verschillende groente, 40 appels, bananen, tassen vol luizenshampoo/luizencrème, een 50 kg zak rijst, zeep, shampoo en ga zo maar door, vergezelden ons in onze tuktuk. Erg leuk aangezicht voor die Cambodjanen. 2 ‘barang’ meisjes in een overvolle tuktuk met eten (en zeep). We pasten er zelf amper bij in! Kun je nagaan hoe de kinderen reageerden.

Ze begonnen allemaal heel hard te juichen toen ze ons aan zagen komen en renden direct naar ons toe. Toen ze eenmaal in de tuktuk konden kijken en zagen wat daar allemaal in lag werd het gejuich nog luider. Wat een feest, curry!

Direct sloegen de meiden aan het koken en konden wij weer met de kids gaan spelen. Zo heerlijk dat we geen verplichtingen hadden en gewoon konden doen waar wij zin aan hadden. En wat zijn de kinderen vindingrijk.. Voor ik het erg in had hadden de kleintjes uitgevonden dat ik kon dienen als een ware levende glijbaan. Dus steeds sprong er een ander bij mij op schoot om vervolgens via mijn benen weer naar beneden te glijden. Dit begon als een rustig spelletje en eindigde uiteindelijk als een waar glijspectakel!

Ook hebben we die dag alle kinderen opnieuw gewassen met luizenshampoo en vervolgens met de kam/hand verder ontluist. Whaha wat haalde die bezigheid een hoop herinneringen (en vooral jeuk!) op.

Elke dag kwamen we aan met en tuktuk volgeladen met eten, douchespullen, wasspullen, speelgoed, kleding, ondergoed enz.. Elke dag hebben we met de kids gezongen, gedanst, gespeeld en gelachen alsof ons leven er van af hing. Zo vaak als ik die week heb gehoord ‘I miss you when you go” “Thank you for come back” “You make children happy” “I love you” “You never forget the children?” en andere uitspraken in die trand.. Jeejtje wat doet het wat met je als je dat zo vaak hoort.. Tijdens het typen van dit verhaal heb ik ook al wel 10 keer de laptop even weggezet om adem te halen en later de draad weer op te pakken..

Het leek ons heel goed om de kinderen en keer door en dokter goed na te laten kijken. Zo gezegd zo gedaan. Fleur en ik zouden die ochtend de dokter komen ophalen bij het ziekenhuis en hij zou samen met ons richting het kindertehuis vertrekken. Nadat de foto’s van de huid van de kinderen nog eenmaal werd bekeken en er gevraagd werd hoeveel procent van de kinderen dit had (100%) en de dokter weer opnieuw in vergadering moest, kwamen uiteindelijk 3 artsen en een tolk met ons mee. Aangezien wij zo ontzettend volgeladen tuktuk hadden en daar met de allerbeste wil geen 4 extra mensen bij in pasten besloten de dokters dat Fleur en ik met hun mee konden in de ambulance. Lee reed met onze overvolle tuktuk wel zelf naar het kindertehuis. De schat!

Uiteraard keken de kinderen nogal vreemd op toen hun twee ‘barang-teachers’ uit een Cambodjaanse ambulance stapten met 5 man sterk aan personeel (ook een chauffeur namelijk). We gingen buiten ergens aan een soort van tuinstel zitten en daar kwamen de kinderen een voor een om gecheckt te worden. Bij sommigen was het nodig om bloed te laten prikken dus dat gebeurde ook ter plekke. Na een paar uurtjes waren alle kinderen gecontroleerd en moesten we wachten op de uitslag van de bloedtest. Mooi moment om even lekker te gaan spelen/zingen/dansen/enz. Toen de arts eenmaal belde moesten er twee kinderen mee voor injecties. Wat moet dat moet dus hups! Douchen, nette kleren aan en de tuktuk in. Ms. Sopheap ging met ons mee.

In het ziekenhuis kregen we te horen dat er niet 2 maar 6 kinderen mee hadden moeten komen. Daar waren ze pas achter gekomen toen er al opgehangen was dus hebben ze maar niet teruggebeld. Cambodjaanse logica waarschijnlijk.. Nadat we al ruim anderhalf uur van de ene naar de andere kamer werden gestuurd en steeds iets anders moesten doen besloten we dat Fleur de andere kinderen zou gaan ophalen en ik met deze twee zou blijven wachten. En uitgerekend toen in één keer kwam er schot in de zaak. We moesten naar een klein hokje naast een patiëntenkamer, de kinderen moesten op hun zij gaan liggen en ik werd geïnstrueerd hoe ik de kinderen vast moest houden. Ik vraag me af wie het enger vond, ik of de kinderen..

Deze twee hielden zich kranig. Kanjers!! Na de spuit zijn we buiten gaan wachten tot Fleur met de andere kids zou komen. Ik hoopte geen getuige te hoeven zijn van de spuiten van deze kids maar helaas, de arts vond het niet nodig Fleur ook te instrueren over het vasthouden van de kids dus ik mocht ook bij de andere vier kinderen getuige zijn.

Alle kindjes zaten vol spanning bij Fleur te wachten tot ze één voor één naar het hokje geroepen zouden worden waar de spuit op ze lag te wachten. Begonnen bij het kind dat het meest zenuwachtig was en geëindigd bij het kind waar we de meeste tumult verwachtte. Juiste keuze!

De 3 (angstige) kids hielden zich kranig. Mijn vingers zijn een maatje smaller van al het knijpen maar wat waren ze trots toen ze klaar waren. ‘We did it!’. Als ik eerlijk ben komt dit mede door de dokter. Ze stelde (dan wel op mijn verzoek, maar toch. Ze deed het!) de kids gerust en verzon dat we wel samen konden gaan tellen. Waarschijnlijk was ze mijn liedjes over de jungle gewoon meer dan zat haha.

Toen kwam de laatste. Kleine Jam..
Hij liep de kamer nog maar in om te weten dat hij hier niet zo lachend uit zou komen als dat hij erin kwam. Hij kwam naar mij toe, pakte mijn benen, opende zijn mond, zette zijn traanbuisjes open, liet zijn stembanden klapperen en daarmee was het gegil begonnen. Dat arme kind..
Na enig verzet had ik het menneke dan eindelijk een beetje rustig en in de goede houding liggen. Toen de dokter zijn broekje iets naar beneden deed zag hij de bui alweer hangen en verzette zich. Volgens de dokter moest ik hem maar gewoon wat steviger vasthouden. Ik weet niet met welke botte dolk ze door mijn hart ging, maar voelen deed ik hem.
De spuit werd in Jam z’n bil gedrukt en dat was voor hem het startsein om te gaan spartelen, de spuit bungelde vrolijk mee.. De dokter schrok zo erg dat ze de spuit eruit trok en een collega riep. Die collega deed wat juist was maar het voelde alsof ze geen genade kende. Ze drukte met flinke snelheid die spuit in Jam z’n bil, douwde in 1 beweging de vloeistof eruit en dat was dat.

We hadden voor de volgende dag een grote verrassing geregeld. Ms. Sopheap hebben we verteld dat ze om 13.45 alle kids gedoucht en netjes aangekleed moest hebben. De rest zou ze de dag erna wel zien!

Op zondagavond hebben wij een Khmer-dansshow bekeken en op het moment dat er foto’s gemaakt mochten worden heb ik mijn stoute schoenen aangedaan, ben het podium opgelopen en heb gevraagd of we ze een keer voor overdag konden inhuren om te dansen voor onze kids. Dit werd ontzettend positief opgevangen! We moesten na de show maar even naar de kleedkamer komen en dan zouden we het overleggen. Fleur en ik konden wel gillen zo gaaf!

Toen de dansers van het podium waren zijn Fleur en ik dus ook maar direct naar achteren, naar de kleedkamer gelopen. Een van de dansers is zelf opgegroeid in een weeshuis en zag het dus direct zitten. Hun baas of docent of wat dan ook werd gebeld en die moest ik over de telefoon uitleggen wat we graag wouden en welke dansen we dan graag wouden. Ook deze ging accoord. Voor de niet zo snelle denkers onder ons: dit was onze verrassing! Een mooier afscheid konden we in onze ogen niet geven.

Dinsdagochtend gingen we voor de laatste keer de markt op om (heeeeeel veel!) groente en fruit te kopen. En omdat ze zo van curry houden hebben we ook dat nog maar een keer gekocht. 6 kilo kip en 6 kilo beef, 2 pakken baby-melkpoeder en ga zo maar door. We moesten ze natuurlijk wel goed achterlaten. ;-)

Onze trouwe Lee had beloofd voor die dag 7 extra tuktuks te regelen. Best spannend wanneer je iets uit handen geeft aan een Cambodjaan die je nog niet zo lang kent. Maar eenmaal op de afgesproken plek aangekomen zagen we het al. De halve stad was leeggetrokken aan tuktuks en die stonden allemaal op de afgesproken plek op ons te wachten. Erg komisch! Alle toeristen en Cambodjanen die langskwamen keken vol verwondering op. 2 blanke meiden in een overvolle tuktuk. Een andere tuktuk volgeladen met instrumenten en 7 lege tuktuks die achter ons aanreden om de dansers op te halen. Eenmaal bij het kindertehuis aangekomen gingen de kids (en ms. Sopheap) door het dolle. De dansers kregen een slaapkamer aangeboden om zich om te kleden, de band kon hun instrumenten uitstallen, wij zochten voor de kids en onszelf de beste plek om te gaan zitten en de show kon beginnen. Ms. Sopheap tikte me nog een keer aan om aan haar arm te laten zien hoe ‘happy’ ze was. Ze had kippenvel. Ze vond het zo mooi, zo lief en zo bijzonder dat ze kippenvel had en van ieder moment genoot.

De dansers kwamen op, deden hun dansen (terwijl de kinderen om ieder grapje dat gemaakt werd bulderden van het lachen) en onder een luid klappen en juichen werd de show beëindigd. Toch zette de band nog één keer in en begonnen alle dansers om een paal in de woonkamer te dansen. En álle kinderen mochten meedoen! Geweldig, wat deden ze dit leuk! Al dansend kwam er een eind aan de verassing, gingen de dansers weer naar huis en bleven wij achter met de kinderen. Wat een superinvestering! Wij hebben genoten, de dansers hebben genoten, Sopheap heeft genoten en bovenal: De kinderen hebben genoten. De jongen die in een weeshuis was opgevoed heeft nog een bemoedigende toespraak gehouden voor de kinderen waarin hij vertelde hoe hij vanuit dat kindertehuis toch zo goed terecht heeft kunnen komen. Hopelijk zien de kinderen hem als voorbeeld!

Ook al was het onze laatste dag, er moest toch nog even heen en weer gereden worden met de kinderen die injecties nodig hadden. Wat hielden ze zich allemaal groot en wat zijn het kanjers! Die arme kleine Jam werd over Fleur haar schoot gelegd, een dokter pakte zijn voetjes, ik zijn handjes zodat een volgend persoon de spuit kon geven. Het arme kind was na de spuit nog steeds aan het huilen en jammerde ‘oj oj oj’ (in het Nederlands: auw auw auw).

Terug in het kindertehuis bij de kinderen gezeten toen ze zaten te eten, een laatste (zeer onwennige!) dans en toen kwam echt het moment van het afscheid.. Ms. Sopheap sprak ons toe hoe fijn ze het vond dat we teruggekomen waren en hoe dankbaar ze ons was voor deze fijne dagen. Alle kindjes werden één voor één geknuffeld, en goed als Fleur en ik elkaar helpen om ons groot te houden voelde ik mijn traanbuisjes open gaan en vloeiden daar alweer de tranen.. Zo ook bij Fleur, bij ms. Sopheap en bij een heleboel kinderen. Langzaam liepen we naar de tuktuk, niet wetend wanneer we de kinderen ooit weer terug zouden zien, of we de kinderen überhaupt ooit weer terug zouden zien en hoe we ze weer terug zouden zien..
Eenmaal in de tuktuk was het stil. Het heerlijke windje voelde ik niet, de weg leek in één keer een verschrikkelijke rotstraat en tot het einde aan toe bleef het stil.. Ieder in onze eigen gedachten, ieder vol van ons eigen verdriet..

De laatste avond hebben we doorgebracht bij de dansshow. Nog één laatste praatje, nog één laatste drankje om vervolgens de nachtbus in te stappen. Rotding. De airco was stuk, voor in zat een man te roken en hij bracht me verder en verder bij de kinderen vandaan..

In Phnom Penh hebben we ons oude guesthouse opgezocht en de eerste dag helemaal NIETS gedaan. Dan pas merk je hoe moe je hoofd en lijf is.. Wij vonden dat we wel een massage hadden verdient en een super lieve sponsor vond dat ook. Geen sponsorgeld voor de kindjes, niet voor de sloppen maar voor de stichting F&F omdat we zo hard gewerkt hadden. Dankjewel lieverd! We hebben er echt van genoten. (mijn vriendje is de aller aller liefste!)

De volgende avond hebben we bij Adriaan aan tafel gezeten. Deze man heeft me de vorige keer met heel veel dingen geholpen. Hij kan zo boeiend vertellen over Cambodja, Phnom Penh, de cultuur en de bevolking. Wanneer hij dat doet, hang ik aan zijn lippen. Om onze geweldige tijd af te sluiten in dit geweldige land leek het ons wel gepast om met kleren en al de Elsewhere swimmingpool in te springen. Personeel lachen, tuktukdrivers lachen, wij lachen. Wat een supereind!

De volgende dag op pad naar Koh Samet. Na een busreis van een dikke 16 uur (de bus was stuk, we hebben in de file gestaan en ga zo maar door) kwamen we dan eindelijk aan. Het was even schakelen..

De eerste dag werd ik zo ontzettend onrustig van de rust hier. Al mijn zintuigen stonden op scherp en mijn hersens op malen.. Genieten ging nog even aan mij voorbij. ’s Avonds zijn we lekker ergens gaan zitten en kwamen de mooie verhalen los tussen Fleur en mij. Over de kindjes, Cambodja, haar leven hiervoor en hierna en mijn leven hiervoor en hierna. Grote opruiming dus! De tweede dag kon ik daardoor meer rust vinden. Het is hier zo mooi. De stranden zijn wit, de zee is helder, de zon schijnt en ik krijg ontzettend lieve berichten vanuit Nederland. Wat ben ik een rijk mens! Ik heb een lief vriendje, geweldige vrienden, een superfamilie en een topleven. Na al die armoede in Cambodja en het geluk dat die mensen voelen zie ik in dat deze dingen mij ook een rijk en gelukkig mens maken..

Lieve mensen, we gaan nu nog een paar dagen genieten en ik zie jullie allemaal weer in Nederland!