The Locals

Hallo allemaal!

Aangezien er de vorige keer zo ontzettend fanatiek gereageerd is (not!) hier nog maar weer even een verhaaltje.

We zitten nu in Siem Reap (de kindjes!) en hebben hiervoor alweer veel gedaan. IK ben dan ook bang dat het geen heel kort verhaal gaat worden.. De tweede avond, tevens onze laatste, in Phnom Penh hebben we lekker gegeten bij de Thai waar we eerder ook regelmatig aten. Mjammm lekker! Ik heb veel onthouden van de vorige keer maar ik merk nu dat ik ook veel ben vergeten, waaronder die smaak. Ook was ik vergeten hoe ontzettend lekker de massage’s daar waren! Na de massage was het dan tijd om eindelijk weer naar Elsewhere te gaan. Die lounchebar waar ik eerder regelmatig vertoefde in mijn weekenden.

We hadden net wat te drinken besteld of er kwam een jongen naar mij toe. “I remember yoe! Yoe where here last year?”. Zooo lief! Ik voelde me echt gevleid! Het was de jongen die ik mijn laptop altijd toevertrouwde als ik ergens heen ging. Hij heeft zelfs een keer contact gehad met zijn familie via mijn laptop. Hij is bij ons komen zitten en de rest van de avond niet meer weggegaan. Op een gegeven moment kwam er ook een vriend van hem bij zitten en later een collega en toen we om ons heen keken, bleek de tent al gesloten te zijn! (ook hier sluit ik de deuren haha!)

We kregen het over de Khmer-rouge oorlog. De vader van Yaya (de jongen die ik nog kende) heeft bij de Khmer Rouge gezeten terwijl de vader van zijn vriend een arme boer was. Erg indrukwekkend om eens via deze weg over de oorlog te praten. Yaya vertelde dat zijn vader toen echt het idee had dat hij iets goeds deed. Na de oorlog zag hij in dat dat niet zo was. Om dit te vergeten is hij aan de drank gegaan en heeft Yaya al jaren niets meer aan zijn vader..

Net toen Fleur en ik besloten om naar huis te gaan vroegen de jongens of we mee wouden naar de Pon Toon. Deze disco zijn we toen ook geweest en was op een boot. We zagen dit als een kans en kansen moet je grijpen dus, ja! Wij wouden wel mee. Tegenwoordig is deze disco niet meer op een boot dus we waren benieuwd waar we uit zouden komen. We hebben ontzettend veel lol gehad en de hele avond letterlijk staan hossen. En toen kwam het moment om naar bed te gaan..

De volgende ochtend werden we om 8u opgehaald om te vertrekken richting San Monorom. Zo veel mogelijk slaap geprobeerd te pakken. Dat gaat hier lastig want de muziek staat belachelijk hard, de (hele foute SF-films) galmen door de bus en tot slot klapte mijn rugleuning ook nog om waardoor ik bij mijn achterbuurman op schoot lag! Al met al toch veilig aangekomen. Onderweg maakt de bus altijd een stop waar je dingen kunt kopen. Vogelspinnen en sprinkhanen ben ik nu wel aan gewend, maar vogelfeuten? Gadverdamme! Ze verzinnen wel weer steeds iets nieuws!

In San Monorom op zoek gegaan naar en guesthouse. Een man stuurde ons naar een straat buiten de drukke straat. Terwijl we daar heen liepen hebben we een hond aan het spit gezien. Toch wel een enigszins rare vertoning hoor.. Na ruim een kwartier lopen werden onze backpacks zwaar, glibberden onze voetjes in de modder en hadden onze lijfjes behoefte aan drinken dus besloten we ergens aan de weg bij een stalletje wat te gaan drinken. Nu we daar toch zaten konden we ook wel even de weg naar een guesthouse vragen. We hebben de meiden die aan het koken waren koekjes aangeboden. Fleur liep langs met het pak en ze pakten zo veel ze in 1x in de hand konden nemen haha.

De man sprak geen Engels helaas. Wel kwam hij met zijn mobiel naar mij toe. Hij had zijn broer gebeld die wel Engels sprak. Zoo lieff! Na een half uur de telefoon heen en weer te hebben gegeven zou de man ons, in opdracht van zijn broer, wel even wegbrengen. De backpacks mochten in de pickup en Fleur en ik in de laadbak. Hij reed van de verharde weg in steeds dieper en dieper de jungle in. Alles nat en modderig (dus spekglad!). Fleur sprak bemoedigende woorden door te zeggen dat het wel heel gevaarlijk was omdat we niet wisten waar die man ons naar toe zou brengen en we zo diep de jungle in gingen dat we zelf nooit de weg terug zouden vinden en tot overmaat van ramp was het te glad om de bult op te komen. Daar stonden we dan. Beiden de slappe lach van de zenuwen (straks glijden we achteruit de bult af!). Een knaapje dat ook mee was gegaan moest voor de auto iets doen en vervolgens achter de auto duwen en ja hoor, daar gingen we weer!

We kwamen aan bij een, voor mijn gevoel, veel te luxe guesthouse. Het was een soort resort met in een stuk land een aantal houten hutjes. Ik voelde me er niet helemaal op mijn plek. Ik mocht die vent niet, het was te duur en ik miste de locals om mij heen.. Maar Fleur wou graag blijven. En eerlijk is eerlijk, ons hutje was geweldig!

Het was gemaakt van houten balken die niet helemaal aan elkaar vastzaten dus wanneer de dieren onder ons huis door liepen konden we ze vanuit ons bed nog zien lopen. Na wat gegeten te hebben zijn we weer naar ons hutje gegaan om midden in de jungle even op de laptop een filmpje te kijken. Hahaha! Beiden volledig gesloopt van de lange busrit en de avond hossen ervoor vielen we binnen een kwartier al in slaap.

Aangezien het hier regenseizoen is en het hier echt met containers vol tegelijk naar beneden komt was de jungletocht tocht niet zo’n puik plan. Geen dak boven je hoofd, nóg meer ongedierte en een heeeleboel geglibber in modder is niet te doen in de kou en stromende regen. Gezien de tijd kunnen we niet alles doen dus hebben we besloten direct de volgende dag al naar Kratie te vertrekken. Op naar de Mekong. De Mekong is voor een groot deel van Azië de meest belangrijke rivier en vandaar dat we die graag eens van dichtbij wouden bekijken. Na het eten hadden we direct een busticket gehaald en de bus zou de volgende dag om 8u komen. Mooi geregeld!

Om 5.30 gewekt door rennende paarden onder en rond ons hutje. Al stoeiend en steigerend begonnen ook zij aan hun dag. We hadden geen gordijnen dus de zonsopgang die toen naar binnen scheen maakte het vroege wakker worden meer dan goed. Wat was dat mooi, onbeschrijflijk mooi.. Heel mooi lichtgeel licht door de groene bomen over de groene heuvels. Wauuwww…

Backpack ingepakt, fruitplate met thee als ontbijt en klaar om te gaan! Totdat het personeel naar ons toe kwam met de mededeling dat de bus niet zou komen.. Wat een teleurstelling! Hij begon ons allemaal verwijten te maken (dat hij ons al had gewaarschuwd en dat we te laat waren met boeken enz enz..) die zo oneerlijk en onterecht waren..

Na een hele discussie vertelde hij dat we er alsnog konden komen door met localbusjes te gaan. Eerst naar een ander dorp, dan door naar Kratie. Twee knaapjes kwamen voorgereden op hun moto’s en die brachten ons weg. Backpack voor op, wij achterop om vervolgens langs de straat afgezet te worden. En hups! Daar kwam de boordevolle minibus al aan! Klauteren om erin te komen, benen op een zak met etenswaar en daar gingen we. Op naar een nog veel vollere minibus! Met het betalen wouden ze ons veel meer laten betalen dan dat het waard was, maar aangezien ik de Cambodjaanse cijfers kan verstaan betaalden we gewoon het bedrag dat de mannen tegen elkaar zeiden.

In de volgende minibus hebben alle kindjes een paar van onze koekjes opgesmuld (zelfs tussen Fleur haar tenen vandaan!) en heb ik gesproken met twee andere Nederlandse mannen die er ook toevallig in zaten. Veilig aangekomen in Kratie.

Kratie is op het oog een viezig, onontwikkeld stadje. De mensen zijn nog helemaal niet ingesteld op het toerisme en dat is overal in terug te zien. Eenmaal een guesthouse gevonden begon het toch te regenen. Echt zo tropische regenbui! Binnen no-time stonden alle straten blank en dreef alle afval langs.

Na de regenbui zijn we op pad gegaan om met een bootje de Mekong op te varen en dolfijnen te spotten. Na een heerlijke rit in de tuktuk zijn we in een bootje gestapt met een local. We zijn langs allemaal huizen en vissers gevaren en toen we midden op de Mekong waren (die nu in het regenseizoen heel breed is. Van de bomen komen alleen de toppen nog maar boven het water uit) begon het keihard te regenen en onweren. ‘Het geluk is met de dommen’ laten we maar zeggen..

Toch heelhuids op de plek aangekomen waar de dolfijnen moesten zitten. Wat geweldig! Wat een rust gaf mij dit.. Alleen maar water, de vrijheid, alleen maar het geluid van het water of de dolfijnen om je heen en verder de natuur.. Wat overweldigend. Wat super!

Volledig doorweekt zijn we weer uit de boot gestapt. ’s Avonds in een echt backpackersrestaurantje gegeten waar we met een van de jongens uit de bediening aan de praat raakten. Hij ging de volgende dag met twee andere Nederlanders naar het eiland om daar de locals te bekijken. En jeej Fleur en ik mochten mee.

De twee andere Nederlanders bleken Kees en Rina te zijn. Een erg gezellig echtpaar en door de Cambodjanen zelf tot surrogaat vader en moeder uitgeroepen. En ze deden hun naam eer aan want toen ik gestoken was moesten we afstappen om een zalfje te smeren en toen we kramp kregen om een cakeje te eten ;). Rina en Kees, bedankt voor de geweldige dag!

Nadat we eerst met een veerboot naar het eiland waren gegaan kwamen we erachter dat zelfs het eiland kleiner was en helemaal onder water stond! Nou ik heb grenzen moeten verleggen. Er lagen hele dikke lange wormen voor het water waar we doorheen moesten. Het liefst op een fiets wel te verstaan. Klinkt heel logisch maar met al dat ongedierte en zo vond ik dat een behoorlijke opgave.. Blik op oneindig, verstand op 0 en gaan. I made it! En geloof me, het was de moeite meer dan waard. De mensen waren blij. Iedereen riep heel de tijd ‘Helloooo’ en Fleur en ik riepen in koor ‘Hellooooo’ terug. We hebben vruchten gekocht bij een vrouwtje (die overigens zo glibberig waren dat ik bijna aan het kokhalzen kwam). Op een gegeven moment moesten Rina en Fleur plassen dus ben ik met Kees naar de speelplaats gelopen waar allemaal kinderen liepen. Fleur en ik hadden snoepjes gekocht dus die wou ik daar uitdelen. Alle kinderen kwamen lachend op me afgerend en riepen allemaal ‘awkon’ toen ze een snoepje kregen.

Dat warme kriebelende gevoel dat ik toen voelde in mijn buik, is een gevoel dat je alleen op zulk soort momenten zult ervaren. Ik krijg gewoon weer een brok in mijn keel als ik eraan denk.. We zijn het hele eiland over gefietst, hebben veel kinderen snoepjes gegeven, in de plaatselijke ‘bios’ wat gedronken en vooral heel veel gelachen en genoten.

Onze gids heette Haki en vertelde dat hij al 2 jaar had gestudeerd. Hij deed nu dit werk om zijn volgende twee jaar te betalen en vervolgens af te kunnen studeren. Aangezien Fleur zo’n kanjer is die een goed gevulde sponsorpot heeft, heeft ze besloten deze jongen een bedrag te geven om zijn studie te kunnen betalen. Hij was zoo blij en beloofde haar om een foto van zijn diploma te mailen als hij klaar was.

En zo kwam er een eind aan ons verblijf in Kratie.. De volgende ochtend om 7u ging de bus en die hebben we net gehaald. We werden namelijk om 6.50 wakker en moesten zelfs onze backpacks nog inpakken. Die-hard backpackers dacht ik zo!

De busrit die 8uur moest duren duurde al met al 11,5 uur en was een hele beleving op zich. Er zat een vrouwtje schuin achter me die nog nooit een blanke had gezien of aangeraakt. Nadat ik 3 keer naar haar gelachen had greep ze haar kans en pakte mijn arm, schouder en hand beet om hem vervolgens te aaien en niet meer los te laten. Deze mensen hier zijn zo mooi puur en oprecht. Dát is pas echt genieten van het leven.

Vlak voor we Siem Reap in reden waren ze met de weg bezig. Onze buschauffeur wou niet op zijn beurt wachten en dacht wel langs de rand te kunnen rijden. Niet zo goed plan! De hele bus hing scheef en ik zag het al gebeuren dat al die nieuwsgierige, minder nadenkende Cambodjanen allemaal naar de zijkant zouden lopen om te kijken en de bus dus vervolgens om zou vallen. Haha! Gelukkig was dit niet het geval, wel hebben we daar ruim een half uur gestaan. Stukje vooruit, stukje achteruit, over het bultje, toch maar niet. Op een gegeven moment hebben de werkauto’s een deel van de bult plat gemaakt zodat de bus eroverheen kon en we eindelijk onze weg naar Siem Reap konden vervolgen. Op naar de kids!

Gisteravond zijn we bij dr. Fish geweest. Hahaha wat kriebelt dat zeg! Het was zo apart dat het bijna eng was! Leuke ervaring, doen we zeker nog een keer. Straks gaan we naar de kinderen dus ik moet afronden nu.
Sorry dat het verhaal zo lang is, maar deze mensen maken me zo blij en gelukkig. Ze laten me glimlachen en niemand krijgt deze glimlach meer weg..

Tot het volgende bericht!